Ο Μικρός Πρίγκηπας που δεν έγινε ποτέ Βασιλιάς γιατί ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο

prince

Άκουσα πρώτη φορά για τον Prince το 1982 από (που αλλού;) την εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη στο ραδιόφωνο. Είχε κυκλοφορήσει τότε το πέμπτο άλμπουμ του το περίφημο «1999». Είχα εντυπωσιαστεί από μια φράση του Πετρίδη που ήταν από τότε μεγάλος φαν του Prince. Είχε πει ότι «τηρουμένων των αναλογιών ο Prince είναι για την εποχή μας ότι ήταν ο Μότσαρτ για τη δική του εποχή», εννοώντας ότι ένας τόσο νέος σε ηλικία καλλιτέχνης παρήγαγε ακατάπαυστα τόση σπουδαία μουσική σε τόσο μικρό διάστημα. Έπειτα από τόσες δεκαετίες νομίζω ότι εκ του αποτελέσματος η εκτίμηση εκείνη (όσο βλάσφημη κι αν ακούγεται ενδεχομένως) δικαιώνεται απόλυτα. Ο Prince όχι μόνο μας χάρισε απίστευτη μουσική αλλά κυριολεκτικά άλλαξε γύρω του το μουσικό σύμπαν. Η επίδραση που έχει ασκήσει σε όλους ανεξαίρετα τους σημερινούς μουσικούς, ιδιαίτερα στο χώρο του R n’ B αλλά και στην ποπ, το ραπ, το ροκ. Αρκεί ν’ ακούσει κανείς σημερινούς δίσκους, όπως το εξαιρετικό «Black Messiah» του D’Angelo για να δει ολοφάνερα την επιρροή του ιδιοφυούς νάνου από τη Μινεάπολη.

Τι να πρωτοθυμηθώ από τον Prince (όλως ενδεικτικός κατάλογος) :

Τις εκπληκτικές ζωντανές του εμφανίσεις. Όπως άκουσα και το βρήκα πολύ πετυχημένο: ήταν μια μικροσκοπική φιγούρα, που πάνω στη σκηνή μεταμορφωνόταν σε ένα μεγαλόπρεπο γίγαντα, που έκανε ότι ήθελε κυριολεκτικά. Από τις αμέτρητες εκπληκτικές συναυλίες του έχει μείνει στην ιστορία εκείνη στο ημίχρονο του τελικού του Super Bowl του 2007, όταν παρά τις … ικεσίες των διοργανωτών περί του αντιθέτου ανέβηκε στη σκηνή υπό καταρρακτώδη βροχή και κεραυνούς να πέφτουν ολόγυρα και έδωσε τα ρέστα του αψηφώντας τα στοιχεία της φύσης.

Την «αυλή του». Γύρω του και από τα στούντιο Paisley Park, που ο ίδιος δημιούργησε στην συνήθως παγωμένη και θαμμένη κάτω από το χιόνι Μινεάπολη,  ξεπήδησε μια στρατιά περισσότερο ή λιγότερο γνωστών μουσικών και συγκροτημάτων, που έγραψαν ιστορία στο χώρο της μαύρης μουσικής αλλά και πιο πέρα. Ο κατάλογος δεν έχει τέλος: Alexander O’Neal, Vanity, Sheila E., Jimmy Jam, Terry Lewis, Sheena Easton, Jill Jones, Eric Leeds, το σούπερ συγκρότημα των Time και η αδυναμία μου το μυστηριώδες τζαζ-φανκ συγκρότημα Madhouse, που ποτέ δεν αποκαλύφθηκε η ταυτότητά τους και τα κομμάτια των δίσκων τους είχαν για τίτλους απλά αριθμούς. Ακόμη κοντά στον Prince βρήκαν σε δύσκολες γι’ αυτούς εποχές καλλιτεχνική στέγη θρύλοι όπως ο μέγιστος George Clinton και η τρομερή Mavis Staples. Η ιστορία του Paisley Park Studio νομίζω ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα γυριστεί ταινία καθώς δεν έλειψαν εκεί μέσα οι μηχανορραφίες, οι βεντετισμοί και οι ίντριγκες.

Το απαράμιλλο γούστο του στις γυναίκες. Αν και ο ίδιος έδινε συχνά την αίσθηση του ανδρόγυνου, περιτριγυριζόταν από πανέμορφες γυναικείες παρουσίες, πολλές από τις οποίες ήταν και εξαιρετικές μουσικοί, όπως η πασίγνωστη σαξοφωνίστρια Candy Dulfer.  Στις συναυλίες, στα εξώφυλλα των δίσκων, στα βιντεοκλιπ, στις ταινίες, οι κυρίες που εμφανίζονται είναι όλες ανεξαιρέτως «πέντε αστέρων».

Το εξωφρενικό γούστο του στα ρούχα. Όπως και ο David Bowie, είχε το μαγικό χάρισμα οτιδήποτε φορούσε πάνω του να ταιριάζει απόλυτα, ακόμη και αν ήταν αντικειμενικά απαράδεκτο. Από τους καλλιτέχνες που δημιούργησαν μόδα και στυλ προωθώντας τα στα άκρα με διάθεση πάντα ευφάνταστη, παιχνιδιάρικη και πολύχρωμη.

Την τάση του για σύμβολα, συντομογραφίες και  υπονοούμενα. Υπάρχουν τραγούδια του που για να διαβάσεις τους στίχους πρέπει να αποκρυπτογραφήσεις τα διάφορα «ιερογλυφικά» δικής του εμπνεύσεως  που παρεμβάλλονται ανάμεσα στις λέξεις.

Τους στίχους του. Είναι φυσικά απέραντο το πεδίο της στιχουργικής του και όχι όλο εξαιρετικής ποιότητας.  Σε κάθε περίπτωση όμως τραγούδια με πολύ δυνατούς στίχους, τραγούδια με έντονη, απροκάλυπτη σεξουαλικότητα και ερωτισμό (Diamonds And Pearls), τραγούδια με βαρυσήμαντα πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα (Sign O’The Times), αλλά και απλά πανέμορφα ποπ/σόουλ/φανκ κομψοτεχνήματα.  Σε κάθε περίπτωση εδώ και πολλά χρόνια, όταν έχω κέφια και τραγουδάω (δυστυχώς αυτό συμβαίνει όλο και πιο αραιά) έτσι χωρίς να υπάρχει αφορμή πιάνω τον εαυτό μου ασυναίσθητα να ψιθυρίζει στίχους από το “Purple Rain”, το “Kiss”, το “Raspberry Beret”, το “When The Doves Cry”, το “Another Lover”, το “Little Red Corvette”, το “Controversy”, το “Under The Cherry Moon” το “Sign O’ The Times” …

Τα καπρίτσια του γύρω από το όνομά του. Με αφορμή τη διαμάχη του με την πρώτη του δισκογραφική εταιρεία (Warner), από τον εναγκαλισμό της οποίας ήθελε να απαλλαγεί (στο τέλος γύρισε ξανά σ’αυτή…) άρχισε μια ολόκληρη ιστορία για το όνομά του. Στην αρχή δήλωσε ότι θέλει επισήμως να τον λένε «Ο καλλιτέχνης που ήταν προηγουμένως γνωστός ως Prince» (μοιάζει λίγο με την ιστορία της FYROM μου φαίνεται). Μετά αντικατέστησε το όνομά του με ένα σύμβολο δικής του επινόησης κ.ο.κ. Φοβεροί βεντετισμοί που θα έμοιαζαν γελοίοι αν τους έκανε άλλος, στον Prince όμως πήγαιναν γάντι.

Τη μαγεία της μουσικής του. Έπαιζε 27 όργανα. Ήταν απίστευτος κιθαρίστας. Συνέθετε με χαρακτηριστική άνεση τραγούδια και μουσική σχεδόν όλων των ειδών. Μουσική παιχνιδιάρικη, ιντριγκαδόρικη, χορευτική, μελωδική, ερωτική, πειραματική, οτιδήποτε μπορεί κανείς να σκεφθεί. Πληθώρα τραγουδιών του έγιναν πασίγνωστα από άλλους καλλιτέχνες όπως το “I Feel For You” της Chaka Khan και το “Nothing Compares To You” της Sinead O’Connor.

O Prince λοιπόν την … έκανε. Όμως δεν έχουμε ξεμπερδέψει μαζί του. Τα όσα άφησε πίσω του θα καθορίζουν τη μουσική για τα επόμενα τουλάχιστον πενήντα χρόνια. Η μακριά σκιά του τρομερού αυτού κοντοπίθαρου θα εξακολουθήσει να μας «καταδυναστεύει» ευχάριστα.

Advertisements

Συνομιλίες με ένα δήμιο

ÂÑÕÎÅËËÅÓ - ÓÕÍÅÍÔÅÕÎÇ ÔÕÐÏÕ ÔÏÕ ÐÑÙÈÕÐÏÕÑÃÏÕ ÁË. ÔÓÉÐÑÁ ÃÉÁ ÔÇÍ ÓÕÍÏÄÏ ÊÏÑÕÖÇÓ ÔÇÓ Å.Å.(12/02/2015) (EUROKINISSI/ÅÕÑÙÐÁÚÊÇ ÅÍÙÓÇ)

 

“Who makes the Nazis ?”   

Mark E.Smith (The Fall)

Ο συγγραφέας Κάζιμιρ Μοτσάρσκι ήταν ηγετικό στέλεχος της Πολωνικής Αντίστασης κατά των Ναζί, μετά όμως τον πόλεμο φυλακίστηκε ως διαφωνών με το κομμουνιστικό καθεστώς,  που επιβλήθηκε στη χώρα του.  Μπορεί κανείς να φανταστεί την έκπληξή του όταν στο κελί της φυλακής του συνάντησε έναν άνθρωπο που τα προηγούμενα χρόνια προσπαθούσε να … δολοφονήσει. Ο ιδιότυπος αυτός συγκάτοικός του δεν ήταν άλλος από το ναζιστή στρατηγό των Ες Ες Γιούργκεν Στρόοπ, που είχε συλληφθεί και περίμενε να δικαστεί για εγκλήματα πολέμου. Και τι εγκλήματα… Ο Γιούργκεν Στρόοπ  δεν ήταν τυχαίος ναζί. Προσωπικά είχε διατάξει και επιβλέψει την εκκαθάριση του εβραϊκού Γκέτο της Βαρσοβίας, όπου τα Ες Ες μεθοδικά και συντονισμένα και παρά την ηρωική αντίσταση των κατοίκων του Γκέτο εξόντωσαν μέσα σε λίγες μέρες τον Απρίλιο του 1943 πάνω από 70.000 ανθρώπους κάθε ηλικίας.

Stroop_Report_-_Warsaw_Ghetto_Uprising_03
Ο Γιούργκεν Στρόοπ επιβλέπει την εξόντωση των Εβραίων του Γκέτο της Βαρσοβίας.

Ο Μοτσάρσκι επί 255 ημέρες μοιράστηκε το ίδιο κελί με τον  Στρόοπ και ένα ακόμη χαμηλόβαθμο αξιωματικό της Γκεστάπο. Στο διάστημα αυτό οι τρεις άνδρες συζήτησαν για τον πόλεμο, τη στάση τους απέναντι στη ζωή και το θάνατο, την απόφαση των ναζί να εξαλείψουν του Εβραίους από προσώπου γης και το μεγαλεπήβολο σχέδιο του Χίτλερ να αναδιοργανώσει την ανθρωπότητα με γερμανικά και «βόρεια» κριτήρια … Ο χαμηλόβαθμος αξιωματικός της Γκεστάπο δείχνει κάποια ψήγματα μετάνοιας και αν μη τι άλλο είναι επικριτικός απέναντι σε πολλούς χειρισμούς της ναζιστικής ηγεσίας. Κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου όμως είναι ο Γιούργκεν Στρόοπ. Ψυχρός, σκληρός και αμετανόητος, θεωρεί ότι οι σπουδαιότερες προσωπικότητες της παγκόσμιας ιστορίας ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ και ο Χάινριχ Χίμλερ (τόσο καλά…). Ακόμη ότι σαφέστατα οι κατώτερες φυλές και ιδιαίτερα οι Εβραίοι έπρεπε να αφανιστούν και όσοι δεν αφανιστούν να καταστούν σκλάβοι των περιούσιων Γερμανών. Ο Μοτσάρσκι συνειδητά και με μαεστρία παρασύρει τον Στρόοπ σε ένα παιχνίδι συζητήσεων, στο οποίο αποδεικνύεται λαλίστατος με αποτέλεσμα να προκύπτει με εκπληκτική σαφήνεια η ψυχοσύνθεση ή καλύτερα το απόλυτο σκοτάδι του ναζιστικού μυαλού. Πρόκειται για ένα κατόρθωμα που δεν έχει προηγούμενο στη σύγχρονη ιστοριογραφία. Μαθαίνουμε ποια ήταν τα σχέδια των Ναζί για τη μεταπολεμική Ευρώπη. Ο Χίτλερ, σύμφωνα με τον Στρόοπ είχε κατά νου τον πλήρη εποικισμό της Ανατολικής Ευρώπης και ιδιαίτερα των αχανών εκτάσεων της Ρωσίας και Ουκρανίας με Γερμανούς πολίτες μέσω ενός κολοσσιαίου προγράμματος οδοποιίας που θα καθιστούσε εύκολη τη μετακίνηση ανάμεσα στους πρότυπους οικισμούς που θα δημιουργούνταν στις εύφορες αυτές περιοχές. Φυσικά, τα φαραωνικά αυτά έργα θα υλοποιούνταν με την εργασία των κατακτημένων «υπανθρώπων» Σλάβων κ.λ.π., που μονίμως θα υπηρετούσαν τους πολίτες του Ράιχ. Μαθαίνουμε από τον ίδιο όλο το χρονικό της ισοπέδωσης του Γκέτο της Βαρσοβίας καθώς εντελώς «τεχνοκρατικά» περιγράφει πως ανάμεσα στα άλλα οι στρατιώτες του έκαιγαν ζωντανά γυναικόπαιδα και ανατίναζαν ολόκληρες πολυκατοικίες μαζί με τους κατοίκους τους. Αυτό όμως που κυρίως αναρωτιέται κανείς είναι πως διαμορφώνονται προσωπικότητες όπως του Στρόοπ.

110262894_136813388622
Γιούργκεν Στρόοπ

Άραγε μέσα από ποιο μηχανισμό και ποια διεργασία ένας ταλαίπωρος γραμματέας του Κτηματολογίου σε μια μικρή γερμανική επαρχιακή πόλη (αυτό ήταν το προπολεμικό του επάγγελμα) μετατρέπεται σε μηχανή θανάτου; Πόσο εύκολα και με ποιες αφορμές η ανθρώπινη  φύση μπορεί να διαστραφεί και να εκτραπεί τόσο πολύ;  Νομίζω ότι τα ερωτήματα αυτά είναι πάντα επίκαιρα και ιδιαίτερα σήμερα στις οριακές εποχές που ζούμε. Σε συνθήκες κρίσης και παρακμής ο δρόμος για το φασισμό και το ρατσισμό είναι πολύ πιο κοντά από όσο νομίζουμε, γι΄αυτό χρειάζεται επαγρύπνηση.

Για την ιστορία πρέπει να αναφέρουμε ότι ο Γιούργκεν Στρόοπ είχε για ένα μικρό διάστημα υπηρετήσει ως επικεφαλής των Ες Ες στην κατεχόμενη Ελλάδα. Στο βιβλίο του Μοτσάρσκι αναφέρεται σε αυτή την περίοδο εκφράζοντας το θαυμασμό του για την Ελλάδα και την ιστορία της. Την οποία Ελλάδα «τίμησε» κατά την εδώ παρουσία του με τη σύσταση των περιβόητων Ταγμάτων Ασφαλείας. Ως highlight του βιβλίου θεωρώ επίσης τη σκηνή όπου την πρώτη μέρα στο κελί ο Πολωνός Μοτσάρσκι προσφέρεται να κοιμηθεί στο πάτωμα και ο στρατηγός (μην ξεχνάμε το βαθμό του) Στρόοπ να κοιμηθεί στο μοναδικό κρεβάτι του κελιού. Η απάντηση του Στρόοπ είναι φοβερή: «Από τη στιγμή που εδώ μέσα βρίσκεται εκπρόσωπος ενός έθνους που νίκησε στον πόλεμο δε μπορώ εγώ που είμαι με τους ηττημένους να είμαι πιο άνετα» !!! – αυτοί οι Γερμανοί ώρες-ώρες δεν ξέρεις τι να πεις …Ο Στρόοπ δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο από πολωνικό δικαστήριο.  Αμετανόητος στη ναζιστική του ιδεολογία μέχρι τέλους εκτελέστηκε το 1952.

K_moczarski
Κάζιμιρ Μοτσάρσκι

Ο Κάζιμρ Μοτσάρσκι πέρασε αρκετά χρόνια διώξεων και φυλακίσεων στη σταλινική Πολωνία και πέθανε το 1975. Το βιβλίο του ήταν απαγορευμένο στην Πολωνία επειδή αποτύπωνε μαζί με τη ναζιστική νοοτροπία και τη σταλινική πραγματικότητα των πολωνικών φυλακών. Εκδόθηκε μετά την πτώση του κομμουνισμού και αποτελεί αναμφίβολα ένα μοναδικό και πολύ χρήσιμο ντοκουμέντο, που διαβάζεται απνευστί. Ακροτελεύτια σκέψη, ότι θα μπορούσε να γίνει εκπληκτικό θεατρικό έργο !!!!

Το μόνο βέβαιο είναι ότι δε μας ψεκάζουν…

9v-skq-singapore-airlines-airbus-a380-841_PlanespottersNet_277417

Πάντα με γοήτευαν τα αεροπλάνα. Πάντα αναρωτιόμουν όπως τα έβλεπα να διασχίζουν τον ουρανό από που να έρχονται και που να πηγαίνουν. Αυτοί οι σιωπηλοί αφ’ υψηλού διερχόμενοι γίγαντες  τη νύχτα είναι ορατοί μόνο από το μπλε και κόκκινο φως που αναβοσβήνει στην άκρη των φτερών τους και τη μέρα σχηματίζουν γραμμές και σχήματα -δίνοντας και αφορμή για τις γνωστές … θεωρίες συνωμοσίας. Με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας μου λύθηκαν οι απορίες για την πορεία των αεροπλάνων που βλέπω, καθώς με διάφορες εφαρμογές που κυκλοφορούν μπορείς να δεις εκείνη τη στιγμή από το κινητό τηλέφωνό σου όλα τα στοιχεία της πτήσης, που περνά ψηλά πάνω από το κεφάλι σου. Έτσι διαπίστωσα διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα, όπως για παράδειγμα ότι πάνω από τον εναέριο χώρο της Ηπείρου διέρχονται καμιά δεκαριά τουλάχιστον αεροδιάδρομοι με κατεύθυνση Βορρά-Νότου και Ανατολής-Δύσης και αντίστροφα. Είναι εντυπωσιακό ότι σχεδόν όλες οι πτήσεις με κατεύθυνση Ανατολής-Δύσης που περνούν πάνω μας σχετίζονται με τις Τουρκικές Αερογραμμές (Turkish Airlines/THY). Με αφετηρία το αεροδρόμιο Κεμάλ Ατατούρκ της Κωνσταντινούπολης η εν λόγω εταιρεία έχει πετύχει παγκόσμια κάλυψη δρομολογίων στις πέντε ηπείρους. Αυτό την καθιστά ένα πραγματικό μοχλό άσκησης πολιτικής από την τουρκική κυβέρνηση σε παγκόσμια κλίμακα, κυρίως δε στον Τρίτο Κόσμο. Πράγματι, δεν υπάρχει για παράδειγμα αφρικανική χώρα μικρή ή μεγάλη, η οποία να μη συνδέεται κατευθείαν με την Κωνσταντινούπολη. Έτσι λοιπόν πάνω από το Λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων  βλέπω ότι περνούν οι πτήσεις της Turkish Airlines για προορισμούς όπως  Ντακάρ (Σενεγάλη), Λάγκος (Νιγηρία), Ουαγκαντούγκου (Μπουρκίνα Φάσο), Νιαμέϊ (Νίγηρας), Μπαμακό (Μάλι), Γιαουντέ (Καμερούν), Λιμπρβίλ (Γκαμπόν),  Αλγέρι, Καζαμπλάνκα (Μαρόκο), Τύνιδα κ.λ.π. ών ουκ έστιν αριθμός. Ακόμη συχνά πετυχαίνω την πτήση Κωνσταντινούπολη-Σάο Πάολο, που ως υπερατλαντική εκτελείται με τα γιγαντιαία Μπόϊνγκ 777. Εξυπακούεται επίσης ότι οι Τούρκοι έχουν κυριαρχήσει επίσης αεροπορικά στο χώρο της Κεντρικής Ασίας, που είναι και το «γήπεδό τους» (Τατζικιστάν, Τουρκμενιστάν και δε συμμαζεύεται…). Κατά τα λοιπά, στον άξονα Βορρά-Νότου από την περιοχή μας περνά σχεδόν το σύνολο όλων των πτήσεων από τις ευρωπαϊκές χώρες προς την Αίγυπτο (Κάιρο και ακόμη περισσότερο τα θέρετρα της Ερυθράς Θάλασσας  Σάρμ ελ Σεϊχ και  Χουργκάντα) και επίσης όλες οι πτήσεις μεταξύ της Αθήνας και των προορισμών σε Γαλλία, Ιταλία και Μ.Βρετανία. Τα καλοκαίρια επίσης διέρχονται πολλές πτήσεις τσάρτερ προς την Κρήτη και τη Ζάκυνθο. Που και που εμφανίζεται και κάποια αναπάντεχη «εξωτική» πτήση όπως  Ριάντ-Νέα Υόρκη, Άμστερνταμ-Αντίς Αμπέμπα, Λονδίνο-Ναϊρόμπι, Παρίσι-Μαυρίκιος…. Αυτά διαδραματίζονται στους ουρανούς πάνω από τα Ιωάννινα, εάν αναρωτιέστε για την προέλευση των λευκών κουκίδων, που όχι δεν μας ψεκάζουν…